آزمایش مارشمالو را به خاطر دارید؟ حالا نوبت نقدهای علمی است
آزمایش مارشمالو سالها بهعنوان یکی از شواهد کلاسیک اهمیت self-control و delayed gratification معرفی میشد. اما پژوهشهای بعدی نشان دادند که یافتههای این آزمایش به آن اندازه که تصور میشد دقیق و پیشبینیکننده نیستند.
چرا نتایج کلاسیک آزمایش مارشمالو زیر سؤال رفتند؟
در نسخههای اولیه آزمایش، مدت زمانی که کودکان پیشدبستانی میتوانستند در برابر خوردن مارشمالو صبر کنند، بهشدت تحت تأثیر شرایط آزمایشی قرار داشت؛ از جمله:
حضور یا عدم حضور خوراکی مورد علاقه کودک
میزان اعتماد کودک به پژوهشگر
تجربههای قبلی کودک از دریافت یا عدم دریافت پاداش
این یافتهها نشان میدادند که «صبر کردن» الزاماً فقط نشانه یک ویژگی پایدار شخصیتی نیست.
مسئله نمونه؛ آیا کودکان استنفورد نماینده همه بودند؟
یکی از مهمترین انتقادات به آزمایش مارشمالو، غیرنماینده بودن نمونه پژوهش است.
شرکتکنندگان اولیه همگی از مهدکودک بینگ دانشگاه استنفورد انتخاب شده بودند؛ محیطی که در آن زمان عمدتاً فرزندان اساتید و فارغالتحصیلان دانشگاه حضور داشتند.
این مسئله باعث میشود توان پیشبینی نتایج آزمایش برای کل جمعیت کودکان پیشدبستانی بهشدت محدود شود.
بازتحلیل سال ۲۰۱۸ چه چیزی را تغییر داد؟
در سال ۲۰۱۸، پژوهشی با نمونهای بزرگتر و نمایندهتر تلاش کرد همبستگیهای گزارششده بین زمان بهتعویقانداختن لذت در کودکی و پیامدهای زندگی در نوجوانی (مانند نمرات تحصیلی) را بازتولید کند.
نتایج نشان دادند:
همبستگیهای آماری ضعیف بودند
پس از کنترل متغیرهای اجتماعی–اقتصادی، بسیاری از این روابط ناپدید شدند
هر یک دقیقه انتظار بیشتر در سن ۴ سالگی، تنها افزایش حدود یکدهم انحراف معیار در پیشرفت تحصیلی سن ۱۵ سالگی را پیشبینی میکرد
با کنترل پیشینه خانوادگی، توانایی شناختی اولیه و محیط خانه، این اثر به حدود دو سوم کاهش یافت
جالبتر اینکه بیشترین تفاوتها فقط میان کودکانی دیده شد که میتوانستند حداقل ۲۰ ثانیه صبر کنند؛ نه تفاوتهای بزرگ و خطی که قبلاً تصور میشد.
آزمایش مارشمالو از منظر شناخت اجتماعی چه معنایی دارد؟
از دیدگاه شناخت اجتماعی (Social Cognition)، آزمایش مارشمالو بیش از آنکه آزمونی خالص از «اراده فردی» باشد، بازتابی از:
انتظارات اجتماعی
ثبات یا بیثباتی محیط
تجربههای قبلی کودک از قابلاعتماد بودن پاداشها
است. در چنین چارچوبی، انتخاب لذت فوری میتواند واکنشی عقلانی به شرایط اجتماعی باشد، نه نشانه ضعف خودکنترلی.